บทที่ ๕ บท

 

 

 

tydkif; ( 5 )

 

               yk'f

 

เทคนิค “แยกลำไผ่ จากกอ” เป็นส่วนที่ย่อยที่สุด เกินกว่าที่จะสร้างความรวดเร็วในการแปลประโยคยาว ๆ ได้ แต่นับได้ว่าเป็นองค์ความรู้ที่สำคัญในการ “แยกกอไผ่ จากป่า” เรียกว่าเทคนิคการตัดบทในประโยค เป็นทางลัดที่ผู้ฝึกแปลควรจะต้องใช้ให้เป็นอีกทางหนึ่งคือ “การตัดบท”

บทนี้ ผมจะพาคุณผู้อ่าน ยกระดับจากคำสู่การตัดบท ต่อไป

 

 

 

 

 

 

       เมื่ออ่านมาโดยลำดับจนถึงตรงนี้แล้ว เชื่อมั่นว่าคุณผู้อ่านสามารถแยกคำนาม และ คำกริยาได้บ้างแล้วนะครับ  ☺  โดยใช้วิภัตตินามและวิภัตติกริยานั้น เป็นจุดสังเกต หรือใช้ตัวนามนั่นเองที่มีลักษณะเฉพาะ เช่น ชื่อทั้งหลาย สถานที่ เวลา พาหนะ เป็นต้น และหากมีคำกริยาปรากฏในคำด้วย ก็พิจารณาตามหลักปองซับนาม การชี้ให้เห็นหน่วยย่อยที่สุดของวาซิงกะ (part of speech) นับเป็นองค์ประกอบหนึ่งในการแบ่งส่วนของประโยค นั่นคือ บท (ပုဒ်) ในประโยค

กิจกรรม ๕.๑ ลองแยกคำในประโยคต่อไปนี้แบบ “แยกไผ่จากกอ” หาคำนามและกริยาให้พบโดยผ่านวิภัตติ (อาจมีปัจจัย สัมพันธ ที่เรายังไม่ได้พูดถึงในบทที่ผ่านมาด้วย)

 

ဝါကျတစ်ခုကို ခွဲစိတ်ကြည့်လျှင် ဝါကျကဏ္ဍ ၊ ပုဒ်စု ၊ ပုဒ်၊ စကားလုံး ဟူသောသဒ္ဒါအစိတ်အပိုင်း အဆင့်ဆင့်ကို တွေ့ရ သည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်၍ စကားလုံးသည် အနိမ့် ဆုံးဆင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရလျှင် စကားလုံးသည် ဝါကျဆောက် ရာ၌ အခြေခံကျသော သဒ္ဒါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။